Gezonde zelfspot
Door Marloe van der Schrier
William Boeva, afkomstig uit Antwerpen won in 2010 de 123 Comedy Award en ook de publieksprijs van de Culture Comedy Award viel in zijn handen. Dit lijken welverdiende prijzen te zijn, de voorstelling is zeer vermakelijk.
Boeva is van zijn geboorte klein en dat is in zijn voorstelling een terugkerend thema. Hij vindt het vervelend dat hij lief en schattig wordt gevonden en neemt alle mensen die hem zo noemen op de hak. Iemand die vraagt of hij zo geboren is wordt ook te kijk gezet: ‘nee, ik ben te heet gewassen.’ Graag wil hij gewoon behandeld worden, maar wie zegt dat wij allemaal gewoon zijn? Misschien zijn wij toevallig met meer, en is hij gewoon.
Gelukkig heeft Boeva de oplossing: ‘Behandel mij als Belg, gewoon als een Belg.’ Een opmerking die aanslaat bij een zaal vol Nederlanders. Boeva heeft een flinke dosis zelfspot die aansluit op de huidige samenleving, en dat is het belangrijkste: het is herkenbaar. Het feit dat niemand seks met hem wil omdat hij klein en schattig is vindt hij jammer en de laatste ‘hoop’ is ook niet meer: ‘Zelfs de priesters in België worden nu streng gecontroleerd.’
Het enige lastige is dat de kracht van zijn stuk, de zelfspot over zijn lengte, in de toekomst eenzijdig zou kunnen worden. Voorlopig is dat echter nog niet aan de orde en is het nu de kracht van zijn cabaret. Het publiek waardeert de zelfspot van Boeva en kan zich volledig voorstellen hoe Boeva in de huidige samenleving staat en hoe vermoeiend zijn lengte soms moet zijn in de huidige maatschappij.
Boeva is als alle andere Belgen
Door Jasmijn Mioch
Het is maandagavond 6 februari 2012. Bezoekers van het Leids Cabaret Festival verwarmen zich met glühwein, terwijl presentator Stefan Pop al Facebookend het festival opent. Pop waarschuwt het publiek: de eerste kandidaat van de avond kan zomaar de volgende grote naam zijn. De spanning wordt opgebouwd, een daverend applaus wordt gevraagd en gegeven: het publiek heeft er zin in. Langzaam betreedt de kandidaat het podium. Met sterke mimiek grijpt hij naar de microfoonstandaard en trekt hem kordaat naar zich toe, zijn korte armen bewegen trillend mee. ‘De eerste die plop zegt, sla ik op zijnen bek. Nou ja, of tenminste op zijnen knieën.’ Het is William Boeva, een pseudo achondroplast, oftewel ‘een dwerg met korte armen en benen, maar zonder zo’n rare kop.’ ‘Voor de mensen achterin in de zaal: hier vooraan zien ze mij ook niet,’ vervolgt de kleine man met grote kuif en onmiskenbaar talent voor de snel gemaakte grap. Meer dwergenhumor volgt. Sappig vertelt Boeva een anekdote over een verkleedpartijtje waarin de Belgische politie en een dronken travestiet verkleed als sneeuwwitje glansrijke bijrollen spelen. De rest van het optreden gebruikt Antwerpenaar Boeva om uit te leggen dat hij eigenlijk heel normaal is. ‘Ik wil nog een ding zeggen: behandel mij gewoon als alle andere Belgen’
